zawsze jak gdzies z nimi jestem to pisze. wiec pisze. chodz wlasciwie nie ma o czym. pelen standard. tylko moralniaka mam gigantycznego i od czasu do czasu wale glowa w stol i krzycze "umre!" albo cos w tym stylu i mam ochote sie zapasc pod ziemie a juz conajmniej zmienic miasto. tylko to rozni wczorajszych chlopakow od normalnych chlopakow. niesmak mam taki.

zlepek cytatów:

z Mają:

-obrzygam Cię! mam na to papiery!

-czy mogę mieć ciaze pozamaciczna na kolanie? Paweł40

z Hubcia:

-i tak sobie fruwała (o galopujących suchotach)

-szczegolnie jesli Gienek jest w gimnazjum - no to po Gienku

- ale pani ma nazwisko! (o moim nazwisku)

z chlopakow:

- i ten poligon - na lewo!

- Klaudia mam dobra wiadomosc. jest kibel. zla jest taka, ze bedziemy musieli cie do niego wrzucic

-Pawel ty myslisz, ze ile ja mam wzrostu? - czy ja naprawde musze odpowiadac?

 I tak BTW. Ten blog zmieni swoja formule. Po pierwsze i najwazniejsze wiekszosc swoich prywatnych wynurzen zachowam dla siebie. nie chce mi sie juz. po drugie, w ramach mojej absolutnej wkrety w moje boskie studia (z ktorych mnie w zwiazku z tym, w ramach zlosliwosci rzeczy martwych, najprawdopodobniej wyjebia) beda tu moje etno przemyslenia. i zaczne od tego:

na samym początku roku akademickiego, na inauguracji, miłościwie nam panujący szef instytutu etnologii, prof. Lech Mróz oglosil wszem i wobec "uważajcie. musicie być bardzo zakorzenieni w swoich domach". "Uniwersytet mówił", że np. jedna z doktorantek wyjechawszy na badania w krainy odległe i egzotyczne postanowiła tam pozostać i zajmować się wypasem owiec i praktykowaniem buddyzmu. I spodziewałam się , że o takie właśnie zakorzenienie miał na myśli profesor Mróz, żeby w trakcie wyjazdu w teren przez przypadek tam nie zostać. Ja u siebie obserwuję inne zjawisko (tak wiem, autonarracja, która do tej pory wydawała mi się tak bezsensowna). Tracę grunt. Wszystko w czym zostałam wychowana, moja wiara, sposób w jaki choruję, moje wartości a nawet mój gust jest wygenerowany przez kulturę. Nie ma obiektywnego dobra. Nie ma obiektywnej moralności. To, że ustępuję starszym miejsca w tramwaju jest defektem wepchniętym mi przez społeczeństwo i wcale nie powinnam czuć się z tym lepiej. Wiem, że w tym konkretnym przypadku możemy odnieść sytuację do uniwersalnego systemu wartości pt: nie krzywdź bliźniego, pomagaj mu. Ale nie ma uniwersalnego systemu wartości. A każda kultura jest dobra. Nie mam wpływu na to jakim jestem człowiekiem, to wszystko jest nacechowane. Niezależnie od tego jaką drogę wybiorę. Moje wyznanie ma w sobie wpisane dziesiątki innych wyznań i cechy kulturowe wszystkich innych religii. Reasumując: brak obiektywnych prawd określających np dobro czy zło, fakt, że sama byłabym idealnym przypadkiem w badaniach etnograficznych i świadomość, że nic co robię nie jest wyjątkowe trochę mnie przeraża i otępia. I zastanawia mnie kiedy to ja jestem badaczem a kiedy badanym.

skomentuj | (0)

Przegląd mężczyzn mojego życia

Anthony Kieds. Za to , że jest tak szalenie kalifornijski, z tak szalenie miękkim głosem, za to, że za każdym razem jak go słyszę przypominam sobie zapach sosen i koca w indiańskie wzory. I za godziny spędzone na wpatrywaniu się w zdjęcie, na którym miał na sobie tylko skarpetkę.

Andy Garcia. No jaaaa, no jaaaa po prostu! Jak zagrał Modiglianiego sama chciałam zostać dekadentką i tańczyć  z winem w ręku na około pomnika Moliera. Raz mi się nawet prawie udało tylko, że po pierwsze to nie był Molier, po drugie to nie był pomnik a po trzecie to nie było wino. Andy był pociągający cały czas, nawet, gdy chciał pocałować Picassa. I mam niejasne przeczucie, że kubański temperament sprawilby, ze bylby jeszcze bardziej pociagajacy. Oczywiscie o ile byloby mi dane to sprawdzic.  Trochę ostatnio mi obrzydł bo codziennie spotykam się z facetem szalenie do niego podobnym. Tyle , że z brzydkimi zębami. Tyle, że żonatym. ZNOWU.

Muniek Staszczyk

Właściwie to powinien być na pierwszym miejscu, więc ustalmy, że kolejność jest absolutnie losowa. Muniek w moim życiu ma dość specyficzną rolę. Wszystko co ważne w moim życiu wiąże się z jego tekstami. Od 4 klasy podstawówki. I.. ja mam wrażenie, że on czasem siedzi w mojej głowie. Że jesteśmy mózgowym rodzeństwem jednojajowym. że jesteśmy do siebie cholernie podobni. I to będzie chyba jeden z nielicznych facetów na tej liście, którego bym nie zaliczyła. Miałam przez jego nos wystarczająco długo przesrane. Bo przez niego seplenienie jest to 10 punktów do bardziej seksi.

Sasza Domagarow

Bo będę się z nim kochała na niedźwiedzej skórze o ile oczywiście zrobią mu charakteryzacje. Bo jak on gra na bałałajce to we mnie się krew gotuje. Zresztą moja prosta słowiańska krew się gotuje nawet jak on na niczym nie gra tylko stoi i patrzy spode łba tak jak tylko on potrafi. I gadałabym z nim po rosyjsku z białoruskim akcentem i bym myslala sobie, ha ha, ofiary teraz to wy mnie nie rozumiecie. I jeszcze on patrzylby na mnie z ogniem , a ja znowu bym byla powietrzem. I mimo tego, ze za kazdym razem jak to sobie wyobrazam, ma twarz zupelnie innego czlowieka.

Patrick Dempsey

Naczelny Irlandczyk mojego zycia. za jego wspaniale wlosy. Za to, ze jest jednym z nielicznych facetow, ktorzy nie wygladaja pedalsko w okularach od armaniego. i za te jego boskie niebieskie koszule. Za jego lekko schizowy smiech. i za chirurgow oczywiscie. gdyby nei chirurdzy nie bylabym takim czlowiekiem jakim jestem ;)

Jack Sparrow // Johnny Deep

Za te oczy, za to, że był wiecznie pijany nawet jak był trzeźwy, za jego "savoy", które doprowadza mnie do stanów szczęścia. Bylibyśmy idealną parą, z moim obecnym podejściem do życia "żadnych zobowiązań".  I jestem pewna , że śmierdzi. Właśnie tak jak lubię.

Smalec, zielone żabki

za koncert na bosaka. to było naprawdę, naprawdę dobre. I bo ma małą głowę. Kocham ludzi z małymi głowami

Ludwiczek

Za wspaniłe poczucie humoru, które rozpoczęło moje podążanie drogą abstrakcji i absurdu

Julian Tuwim

Za wszystko. Dużo mu zawdzięczam. I był miękki. I jego wiersze pachną akacjami w czerwcu i rozgrzanymi cegłami powiśla. i " a ty [..] wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj". I był złośliwy. I absurdalny. i go kocham miłością czystą i platoniczną.

Usiłuję nie myśleć o szpitalu ze skutkiem dość udanym :)

skomentuj | (1)

boję się. wymięknę. znam swoje możliwości. wiem przecież z czym sobie mogę dać radę a czego wogóle nie dotykać bo to będzie strata mojego i czyjegoś czasu. wymięknę. nie dam sobie z tym rady. ani z onkologią sobie nie dam rady ani tym bardziej z onkologią w szpitalu bielańskim. nie dam sobie rady z wypadaniem włosów, z bólem, z pustymi oczami, z chemioterapią i wymiotami po niej, z pozycją embrionalna z suchymi dłońmi, z samotnością. przecież ja się rozpadnę zanim zdażę przestąpić próg tego pieprzonego szpitala bielańskiego.

pierdolę. nie dam rady. pierdolę. zrobię to po mojemu.

ale mimo, że straszne mam teraz dylematy, że się boję, dziękuję, że mi to pokazałeś. nie dowiedziałabym się o tym wszystkim sama. 

"i nikt nie pojmie szeptu ciemnych sal, w ostatnim skoku w nieskończoną dal"

[K.Wierzyński]

skomentuj | (1)

 znam juz ten klimat, wiem co sie bedzie teraz dzialo.

zaczna sie zarciki w knajpach. najpierw pojedyncze, pozniej na zasadzie stalej reguly. widzialam juz jak sie to dzialalo w tym towarzystwie. pozniej generalnie przebywanie z ta soba, czy nawet kontakt z nia bedzie passe. jej sekrety beda wywlekana przy piwie, oczywiscie w ramach slusznego tlumaczenia dlaczego nie mozna bylo juz jej zniesc i byla taka okropna. znam te klimaty.

myslalam, ze bedzie inaczej. ze dorosly czlowiek zachowuje sie inaczej. coz. uczymy sie cale zycie.

wiec skasowalam jeden numer telefonu, jeden numer na gg, jedna galerie na gronie i mnie to zaczyna szczeze jebac. wczoraj mnie to kurewsko zabolalo , dzisiaj sie juz pozbieralam. nie mam zamiaru przez nikogo wiecej sie rozklejac.   nikt nie jest zmuszony do kontaktu ze mna. a wszyscy wiem , ze ja naprawde , naprawde w ostatecznosci skreslam ludzi. zreszta nawet nie skreslilam, ja po prostu sie poddalam i mnie to juz pieprzy. o tak to ugryze :)

-ja na Ciebie na deszczu, wilki jakies, umawialismy sie na ten film od lat ale jak nie, to nieeee eeeee eeee

skomentuj | (0)

i znowu pare niemilych i drastycznych zmian w moim zyciu na drodze ku lepszej przyszlosci :) nie wazne.

nie jestem pod wplywem srodkow odurzajacych, po prostu malo spalam.

za tydzien... wroce na Saska Kepe. tj generalnie na Prage ale na Saska Kepe w szczegolnosci. Mam do niej ogromny sentyment. pewnie wpadne na łotewską 5 do dużego mieszkania pachnącego starością  i kresami. wyjdę tam na balkon i nieodłącznym atrybutem w tym miejscu (herbata z sokiem malinowym i lipa) i bede narzekać na deklinacje litewskie, na deklinacje rosyjskie i generalnie na deklinacje. Uwielbiam ten rejon saskiej tam wszystko jest wyjęte z kompletnie innej epoki. Później pojde w strone francuskiej. okolice francuskiej tez uwielbiam bo pachnie jak wszystkie Najpiekniejsze Miejsca jakie udalo mi sie w zyciu zobaczyc. Jednym slowem: pachnie smazonym tluszczem i drzewami. nie ma lepszej mieszanki zapachowej dla dobrej architektury. Pozniej pojde zwyciezcow, przecinajac saska, na ktorej wiadukt ma juz niejedno na sumieniu, w dol. i bede tak szla i szla dopoki sie nieznajde gdzies indziej. np na olszynce czego sobie nie zycze.

cala sztuka polega na tym zeby nie odchodzic od tego co sie kocha. cala sztuka na rozroznieniu tego co sie kocha od tego co nam nic nie daje, wewnetrznie nas nie wzbogaca. nie sadze , zeby przejmowaniem sie czyms bezsensownym mialo sens.

przylapalam siebie na etosie. tzn juz dawno ale teraz dopiero postanowilam to opisac. po pierwsze: etos miasta. Warszawy ale i nie tylko. obdrapane tynki, benzyna w kaluzy, ztm i takie tam. etos zapachow. ja wlasciwie sytuacje mojego zycia rozrozniam przez zapachy. jak sie dzieje cos waznego to zmieniam perfumy, uwielbiam zapach ziemi, uwielbiam zapach rembertowa (gotujacej sie papy) generalnie naprawde uwielbiam zapachy. i etos drogi. dazenia, podazania.

spelniam sie zyciowo :)

skomentuj | (0)

jestem gleboko zasmucona.

z ciekawosci powlazilam sobie na rozne strony biograficzne roznych wykonawcow. sumujac: the bill zostal zalozony w 1986 w zwiazku z tym panowie sa juz ee...w zaawansowanym wieku srednim. muniek: rocznik 1963. Smalec z Zielonymi Zabkami zaczeli grac w 1988. poza tym smalec jest teraz krisznowcem , co juz wogole z deka abstrakcyjne. tj halo pancur spiewajacy o numerku w krzaczkach popylajacy na bosaka w szarawarach na scenie, pytajacy bramina co moze zagrac? dziwne. koncert byl piekny ale to po prostu deka dziwne dziwne. zreszta niech sobie wierzy w co chce to jego sprawa a ja i tak bede go kochac i pozadac. Wojtek Wojda (farben lehre) rok urodzenia 1966. dezertera nigdy nie lubilam wiec nie chce mi sie liczyc. Piotrek Wróbel (akurat) jest tylko 6 lat mlodszy od mojej mamy. a to przeciez taki "studencki" zespol. Blade Loki tez maja za soba 10 letni staz.

tzn ja sie zaczynam zastanawiac gdzie sie podzial mlody punk. znam jedna, jedna jedyna, punkowa kapele podworkowa. a to i tak tylko dlatego, ze jakos dziwnie sie zlozylo , ze roznymi drogami pilam wodke w buntowniczym wieku gimnazjalnym z 2/3 Jasnego Gwntu a 1/3 to kumpel mojego bylego wiec sila rzeczy jakos tam sami do mnie dotarli.

ja nie mam nic przeciwko wyzej wymieninym zespolom. wiekszosc z nich uwielbiam, nie moge sie bez nich obejsc, caly czas do nich wracam, chodze na ich koncerty. i swietnie sie bawie.. ale punk z zalozenia to mi sie kojarzy z mlodymi zbuntowanymi a nie 40-stoletnim przekwitnietymi. i sie zastanawiam co z tymi mlodymi, czy ja ich nie widze, nie obracajac sie w srodowisku, bo pancur przeciez ze mnie zaden, raczej sympatyk, czy naprawde nie ma juz mlodego punku.

jarocin juz od jakiegos czasu nie robi tego co robil z zalozenia - nie promuje debiutow. w zeszlym roku generalnie sklad byl naprawde do dupy ale istotne jest to, ze graja wielcy a nie mlodzi nie znani. no zobaczymy co bedzie w tym roku. jak znowu nie podniosa wejsciowki to chetnie sie wybiore.

Dzien Dobry Wiosno :)

skomentuj | (0)

poziom adrenaliny w dalszym ciągu niebezpiecznie wysoki.

jestem absurdalnie szczęśliwa. kompletnie absurdalnie biorąc pod uwagę, że za 3 godziny wstaję i mam dzień robienia wszystkiego. jestem szczęsliwa z tej adrenaliny. jestem szczesliwa, że nie dosypiam. jestem szczęśliwa, że wracam do domu tylko na krótkie noce. jestem szczęśliwa , że mam tyle pracy, że nie wiem w co mam najpierw włożyć ręcę a moja lodówka z braku używania zaczęłą sama chodzić. jestem szczęśliwa, że mam doły pod oczami takiej wielkości, że ostatnio w metrze usłyszałam komentarz "rany... taka młoda dziewczyna a ćpa i życie sobie marnuje". uwielbiam być tak zapieprzona. uwielbiam to. a za miesiąc doleci mi jeszcze kurs na przewodnika po cmentarzu żydowskim i będzie jeszcze fajniej! a później matura! a później sesja! kurcze! jak fajnie! jak fajnie zapomnieć o tym, że można spać do oporu! wpieprzanie się po ramiona w pracę daję mi niesamowitą siłę, niesamowitą moc. jestem silna. wiem czego chcę. moje cele, jak zwykle, nie są sprecyzowane co prawda na dalszą przyszłość ale to nic. to przecież nic.

więc mam siłę proszę Państwa. i swoją codziennością udowadniam, że jak mi na czymś zależy stanę na rękach i to osiągnę. bo znowu NIE MA dla mnie rzeczy niemożliwych. po prostu NIE MA. bo jestem człowiekiem, któremu sprzyjają gwiazdy, który ma fart, zajebistą pracę, zajebiste studia, zajebiste laboratorium, zajebiste mieszkanie, przezajebiste mieszkanie, przezajebistą rodzinę, przezajebistych przyjaciół i bo moje życie jest kompletnie idealne.

więc stoję na balkonie, po kostki w śniegu i śpiewam w duszy. dusza mi śpiewa. muszę coś zrobić Erneście z tym śpiewaniem. my musimy. bo ja mam wielką moc.

"ciała nasze diabłom zaprzedane"

skomentuj | (0)

,moje marzenie. tj zamknac od czasu do czasu morde i nic nie mowic :) taka refleksja.

karmie pancurka, ktory sie wlasnie obudzil, usmiecha sie do mnie, zapije kaca wczorajszej nocy woda z sokiem malinowym. on jest piekny. a ja jestem z nim szczesliwa. jest mi z nim dobrze. mimo, ze to zabawa na krotka mete o czym wiemy obydwoje. ale mamy magie w oczach, ktora moze dlatego jest tak piekna bo sie niedlugo skonczy. czasem mam ochote mu powiedziec , ze go kocham. ale mysle , ze on o tym wie. z nikim sie tak dobrze nie czuje jak z nim.

i tak sie juz razem rozchodzimy i schodzimy od prawie trzech lat.

kocham Cie pancurku.

P.S Zyrardow i the bill w planie. bedziemy szczesliwi.

skomentuj | (0)

ja też tam zaraz pobiegnę - zostawię za sobą cień.

Ależ jestem nabuzowana. Wiem, że to po-imprezowa adrenalina, po-imprezowy skok, po-imperezowy uśmiech na twarzy. Wiem, że mi to przejdzie w przeciągu tego tygodnia. Ale to nic.

Zaczęło się od moich ukochanych, "pierwszych" zielonych żabek. One.. uspokają. wyciszam się. ale  z takim zacięciem "pierdol się". Z takim jakim miałam podejście do życia w wieku 16 lat kiedy mnie judzik zaraził nimi i pistolsami. Później pomyslalam: no to the bill a pozniej farbeni. Zostałam przy the billu, nie mogę się od niego odkleić. i Już nie jestem wyciszona. jestem tak kompletnie (nie wiem jak to nazwac) rozentuzjazmowana? rozkręcona? rozpalona? mieszanina tego wszystkiego. jestem dzisiaj najpiękniejszym obrazem kaca w pracy jaki moglibyście oglądać. przypomnijcie sobie jedna sytuacje, w ktorej wg was wygladalam najladniej. i przemnozcie razy dwa. bo dzisiaj jest Klaudia koncertowa. dzisiaj jest dzien, w ktorym blyszcza mi oczy, tancze, smieje sie, spiewam,. jestem szczesliwa, rozmnazam sie, spiewam jeszcze glosniej i jestem chorobliwie młoda. Dzisiaj wyciekaja ze mnie uczucia, ktorych nie moge nazwac, dzien, w ktorym nie mozesz oderwac ode mnie oczu.  Dzisiaj jest dobry dzien. Dzisiaj nie musze ogladac piotrusia pana. Dzisiaj znowu marzę o śpiewaniu.

Mimo ze wiem , ze to adrenalina po imprezie. Że jutro bede wkurwioną i nudną biurwą. Że nic się nie zmieni. Ale dzisiaj jestem tą, w której się w końcu zakochasz. Dzisiaj jestem tą, z którą w końcu będziesz chciał spróbować "czegoś więcej" i poczujesz, że fakt, że do tej pory ze sobą nie jesteśmy to błąd twojego życia. Dzisiaj jestem taka, jaka niedawno byłam codziennie.

Ogromne buziaki dla:

Majci

Olci

Marry - nie jestem pancurem. jestem samolotem.'

Pawła. Paweł.

Tomka Swira.

Potwora.

Ernesta. Włochaty. Mentor. no 2. tytuł dożywotni.

Twój uśmiech to coś o czym dziś marzę, Słonko. Nie zapomnij.

skomentuj | (1)

Miło. sympatycznie. bardzo procentowo.

Zawsze jak z nimi gdzieś jestem to piszę. więc piszę.

dobrze mi było wczoraj. najlepiej od ostatniego pół roku kiedy wszystko mi sie z nimi wymykało z rąk. a wczoraj bylo idealnie. bylo tak jak bylo wczesniej, zanim zaczelo mi sie wymykac. bylo milo, ogromnie serdecznie i bardzo.... czule.

poza tym bylo bardzo pijacko z bardzo zboczonym poczuciem humoru.

poza tym zostalam awansowana na "ta druga".

poza tym bylo bardzo muzycznie i zimno.

a juz tak kompletnie na koncu: ciesze sie, ze moglam was zobaczyc.

skomentuj | (2)

trzeba zniszczyc gumo gumowisko oraz wielkie czarne psisko.

refleksja pierwsza: nie jestem już starym pancurem. młodym też nie jestem gwoli ścisłości. będę starym pancurem rokrocznie w okolicach początków sierpnia.

(naszaaa tradycja, to jest, nasza tradycja!)

refleksja druga: przeszło mi. obudziłam się, któregoś pięknego dnia i po prostu... ta składnia mnie przerosła. ja wiem, że nie posługuję się piękną literacką polszczyzną i że robię straszne błędy (ciągle nie wiem jak napisać żaden i rzadko) ale posługiwanie się taką składnią to zbrodnia przeciwko narodowi.

(miałem wielki sen, zabiłem lwa, miałem wielki sen, zabiłem ja)

refleksja trzecia: redukcja etatów. yay!

(w moim buszu, wielka zwierzyna, w moim buszu jedzenia!)

refleksja czwarta: ciągle nie wiem czego chcę od życia

(zamknij zamknij oczy, zamknij oczy i tańcz, zamknij zamnij oczy, zamknij oczy i skacz)

refleksja piąta: od 30 dni nie palę

(chcę zaśpiewać pieśń, zaśpiewać pieśń)

refleksja szósta: tyję w naprawdę zastraszającym tempie

(mam swój bęben bęben, bęben mój, kiedy walczę walczę ze mną ze mną jest, gdy zwyciężam - śpiewa pieśń!)

refleksja siódma: powysyłałam mmsem zdjęcia swoich nowych kubeczków bo nie miałam się komu nimi pochwalić i było mi smutno. ale powysyłałam i się pochwalilam więc nie jest mi już smutno.

(kupiłem sobie sztucznego masła, sztucznego sera i sztucznego ciasta)

w każdym nawiasie jest fragment piosenek t.love, które przy pisaniu tej notki leciały na chybił trafił. i kto mówi , że muniek mnie rozumie?

(stoję stoję w dżnugli, dżungli zulu, stoję stoję w dźungli - jestem wielkim guru)

bułka bułka moi mili :*:*:*

skomentuj | (0)

jestem zdenerwowana.

nie istnieje wiele książek, które czytam dwa razy. do tej pory ostały się tylko trzy: Mistrz i Małgorzata (zaczytana w tej chwili na śmierć - muszę kupić nową. przeczytana zdecydowanie więcej niż raz i więcej niż pozwala na to przyzwoitość), Gdzie twój dom Telemahu (raz zaczytana na śmierć, nabyta nowa i usiłuję ją znowu zamordować. jedna z najpiękniejszych rzeczy mojego dzieciństwa. za ten wspaniały prl-owski slang młodzieży, za swoją ponadczasowość, za góralskie nazewnictwo, za to, że Maciek był chłopcem moich marzeń i od tego zaczęła się moja fascynacja tym imieniem, która tak nie fortunnie się skończyła, za zasady jakie mi wpoiła i za to, że przez chwilę chciałam być leśniczym przy dużej zachęcie ze strony taty) i właśnie pojawiła się trzecia.

Zabić Drozda - Harper Lee

tzn ja ją kochałam już wtedy jak ją przeczytałam pierwszy raz jako lekturę obowiązkową w gimnazjum. tyle, że nie miałam jej na własność - jedna z nielicznych książek wypożyczonych z biblioteki. zakochałam się w niej wtedy od razu. z książkami jest jak z miłością - smakuję słowa, pierwsze parę stron i już wiem czy coś z tego będzie. może to być zwykła przygoda : poznanie innego świata innego sposobu myślenia, zapachu, innego. jak flirt. kompletnie bez zobowiązań. a może, po paru stronach, zakoczyć. po prostu zaskoczyć. wtedy smakuję słowa, każdą stroną, każde zdanie. smakuję styl pisania, formułowania wypowiedzi, uplecioną fabułę. i taką książką jest Zabić Drozda - od razu wiedziałam. nie wiem czemu tyle czasu zajęło mi zdobycie jej, zwalę więc to na karb wrodzonego lenistwa. pamiętałam jak czytałam ją po raz pierwszy - było już bardzo ciepło, więc pewnie pod koniec roku, drewno oddawało ciepło nagromadzone w ciągu dnia więc u mnie na poddaszu było parno, wiatr delikatnie poruszał firanką a ja leżąc na kocu w pomarańczowo-żółto-czerwone wzory obgryzałam paznokcie. bałam się Dzikiego. i jakoś to we mnie najbardziej utkwiło kompletnie nic innego z fabuły nie zapamiętałam. tylko ten jeszcze trochę dziecinny strach przed Dzikim.

teraz było inaczej. oprócz smakowania każdego zdania, było napięcie - co zdarzy się dalej ? fantastycznie, że nie pamiętałam fabuły. a z niej wyłonił mi się obraz Atticusa przede wszystkim jako najwspanialszego mężczyzny jakiego mogła nosić Matka Ziemia. Na początku zaczęłam żałować , że ja nie miałam takiego taty. a później uświadomiłam sobie, że owszem: mam. że się kłócimy - to prawda. że kiedyś kłóciliśmy się przestraszliwie - również to prawda. prawdą jest również, że mimo , że jestem dorosłą kobietą, samosię utrzymującą i samosię mieszkającą jak mam jakiś dylemat moralny pierwsze co robię to pytam o to taty. czy powinnam postąpić tak - czy tak. czy to jest dobre czy to jest złe. że wie absolutnie wszystko od pięciu języków obcych po uprawę orzeszków arachidowych na zachodniej Syberii. że bije z niego niesamowity spokój i rozwaga - szczególnie gdy w grę wchodzi ocena drugiego człowieka. że zawsze, ZAWSZE, od samego początku, odkąd pamiętam uczył mnie poszanowania dla innego człowieka, niezależnie od jego narodowości czy wyznania. dlatego dla mnie muzłumanin czy żyd jest czymś tak samo normalnym jak katolik. zawsze uczył mnie szacunku dla innych, powściągliwości w kategorycznej ocenie (po to właśnie są słowa "zachowałeś się jak.." a nie "jesteś...) i empatii.

Nie wiem , kiedy jest dzień ojca.

ale póki o tym pamiętam, a dzisiaj pamiętam o tym w szczególności, chciałabym powiedzieć: Kocham Cię tato. i dziękuję Ci , że jestem takim człowiekiem jakim jestem.

skomentuj | (0)

jednak niebieską. bez pasków. po prostu niebieską. ani ciemną bo będzie wyglądała jak piżama ani jasną bo będzie wyglądała jak piżama.

po prostu niebieska.

pozwólcie mi działać do kurwy nędzy, badać, rozmawiać, poznawać, wyjeżdzać, odczuwać smaki, zapachy przeżywać. gdy się w coś zaangażuje - jestem najlepsza. jestem skrupulatna i pracuje po 22 godziny na dobę. jestem najlepsza. mogę mdleć ze zmęczenia ale i tak jestem najlepsza. kocham to co robię i chcę być wspaniałym etnologiem, prawdziwym, świeżą krwią na miarę malinowskiego. chcę dotknąć innego. nie będę marudzić, będę nosić plecak 2 razy większy ode mnie i iść 30 kilometrów pod górę do tego właśnie jestem stworzona. będę mówić w językach, których nie znam, bo tak właśnie mam. będę znakomitym badaczem. nie podcinajcie mi skrzydeł.

i tak wszystko chuj strzelił. bo zapomniałam, że ukraina graniczy z mołdawią. no i co teraz?

skomentuj | (0)

z całkowitą pewnością stwierdzam: jestem gotowa. minął rok (z tygodniową przerwą i jednym flirtem) i jestem gotowa. jestem gotowa, na mijanie się z kubkiem kawy w miejscu pracy, nauki, badań naukowych itd itp. ja będę szła z Mają/Olą/Marysią i będziemy obgadywać jego cudowne włosy a on będzie szedł z X/Y/Z i będzie obgadywał moje trudności z dostosowaniem się do "poważnego" związku. będzie ciepło. ale nie gorąco. będzie taki... powiedzmy wczesny maj, późny kwiecień. tak, że ja będę mogła mieć ogromną turkusową chustę w takie dziwne wzorki, którą tak lubię, ukochane czarne balerinki w kwiatki, które próbowałam zgubić ostatni rok i biały dziwny stanik, który może nie jest szczytem seksu ale z nieznanych dla mnie przyczyn jak go zakładam mam elegancję + 10. A on..albo będzie miał niebieską koszulę w białe pionowe pasy albo po prostu będzie taki , jaki mi jeszcze nie przyszedł do głowy ale i tak będzie cudowny. i będzie całował mnie na powitanie w policzek i pachniał przy tym jeszcze pianką do golenia. i jak będę się budzić, on będzie stał na balkonie z parującą kawą, z cudownie rozczochranymi czarnymi włosami, w których będą igrały promyki słońca, w niebieskich bokserkach i białej koszulce. i będzie mnie pytał czemu jestem smutna. nawet jeśli wcale nie będę. i to on będzie chciał się zaangażować się bardziej niż ja. i będzie miał o to predensję. będzie trochę niedomówień - ale tylko trochę, na tyle, żeby moja potrzeba niedomówień była spełniona ale nie przecholowana. a po mieście będzie chodził z książkami pod pachą. i będzie się pięknie uśmiechał, schylając przy tym w głowę. i moje koleżanki będą mi go azdrościć - ale tak bez przesady.

nie wiem , czy to ten na zawsze ale to napewno ten na dłużej

ja jestem gotowa. a Ty gdzie kurwa jesteś?

skomentuj | (0)

widziałam się wczoraj z chłopakami. a ja zawsze jak z nimi się widzę to piszę. więc piszę.

co mogę powiedzieć..standardowo dwa piwa i standardowo było już ciężko. standardowe powroty do domu, standardowo "do zobaczenia za miesiąc", standardowe plotki. standardowo. tandardowo wypaliłam papierosa po 14 dniach nie palenia. dzisiaj znowu nie palę.

to już koniec. bo cały czas myślę, cały czas. bez przerwy. cały czas czuję zapachy. cały czas myślę. to już koniec.

dziwnie. mam zrobine włosy, pełny make-up no-make-up, szpilki na codzien i nie palę i nie śmierdzę alkoholem. teraz już naprawdę dziwne. i dziwne jest to, że nie wpadam w ciągi. że jak kończę pić to kończę a nie, że spotykam się z olą o 13 a później całe miasto moje i wracam do domu dnia następnego i to jak mi w tamtą stronę wiatr powieje. czasem za tym tęsknię. za imprezami do nieskończoności i nadużywaniem alkoholu. ale tylko czasem. bardzo rzadko. za pancurzeniem tak - ale za imprezowym stylem życia już mniej. chyba się już wybawiłam. chyba mi teraz dobrze - z tym ani nie jestem abstynentem ani nie nadużywam. chyba się starzeje. ale chyba wyjdzie mi to na dobre. i naprawdę nie odczuwam braku tego tak bardzo jak myslalam.

chyba przegięłam pałę. za szybko. za dużo deklaracji z mojej strony. skucha. przykro - naprawdę, naprawdę go lubię. takiego jaki był kiedyś. lubiłam nas, razem, takich jak razem byliśmy. to to już nie to.

rany, nie fajnie mi z tym. bardzo mi z tym nie fajnie. to jedna z tych sytuacji w moim zyciu kiedy muszę zagryźć zęby i dojść do wniosku, że trzeba przestać myśleć. to koniec.

skomentuj | (0)